Reportage / Artikel V. Schroeder - Begin van het sportseizoen (artikelnr: )

Vergroot

Veterinair bezoek
Voor het sportseizoen consulteren tal van duivenliefhebbers hun dierenarts voor hetgeen ze hun “jaarlijkse visite” noemen. Het is vanzelfsprekend belangrijk om enkele duiven per hok, evenals uitwerpselen genomen in alle nestbakken, mee te nemen. Inderdaad, vaak nemen duivenliefhebbers slechts één of twee duiven mee. Ik zeg niet dat men de helft van zijn bestand moet meenemen, maar een minimum van vier à vijf duiven is toch wenselijk opdat de dierenarts zich een goed beeld kan vormen van de conditie van de duiven. Vaak dient hij ook uitwerpselen uit de mand te nemen, hetgeen in feite niet de beste methode is. Best is het van uitwerpselen van de voorbije twee dagen te verzamelen. Dit betekent nog niet dat men zich dan met 4 kg mest dient te presenteren, maar wel met deeltjes mest die een beetje overal werden verzameld. Zelfs al vertonen de meegenomen duiven geen problemen, toch is het mogelijk dat hun hokgenoten door wormen of coccidiose zijn aangetast.

Tijdens de visite kan de dierenarts zich de duiven aanschouwen en zo oordelen over hun pluimage, de aanwezigheid van parasieten, het gewicht en de algemene toestand van de duif. Ook dient men aandacht te schenken aan de luchtwegen en in het bijzonder aan de keel.

Een onderzoek van een keeluitstrijkje laat toe de aanwezigheid van trichomonen vast te stellen. Sommige andere kwalen zijn tijdens dit onderzoek eveneens zichtbaar zoals bijvoorbeeld mycose ter hoogte van de krop. Het microscopische mestonderzoek laat toe coccidiose of wormen te vinden. Tevens is het aan te bevelen jaarlijks de mest op cultuur te zetten om eventuele pathogene bacteriën aan te tonen (paratyfus).

Voor klanten waarvan de duiven het voorbije jaar vaak problemen met de ademhalingswegen hadden, realiseer ik steeds meer een bacteriologische analyse van de keel van deze duiven. Het doel van deze analyse is van één of meerdere kiemen aan te tonen die verantwoordelijk zijn voor de ademhalingsproblemen. Als een kiem wordt vastgesteld, wordt een antibiogram gemaakt met het doel het medicijn te vinden waarmee men dient te behandelen. Inderdaad, een antibiogram bestaat erin de kiem te testen op een serie antibiotica met het doel te zien of de kiem gevoelig is voor of weerstand biedt aan de geteste antibiotica. Zodanig weten wij precies welk medicijn wij dienen te gebruiken en hoeven wij niet blind te kuren.

De voorbije weken heb ik tal van kiemen gevonden waarvan een groot gedeelte weerstand bood aan Baytril. Velen beweren immers dat Baytril in alle gevallen werkt, dat Baytril het “sterkste” product is… En nochtans, mochten deze duivenliefhebbers Baytril aan hun duiven gegeven hebben, dan zou het resultaat hetzelfde zijn geweest als zouden ze gekuurd hebben met water, vermits de kiemen resistent tegen Baytril waren. Als de resultaten bekend zijn, kies ik een product uit waarvoor de kiem gevoelig is en geef ik dit geneesmiddel gedurende 7 à 8 dagen en dit een tweetal weken voor de wedvluchten. Ik neem dan een tweede gevoelig geneesmiddel dat indien nodig tijdens het sportseizoen wordt voorgeschreven. Tijdens het sportseizoen verkies ik immers een geneesmiddel dat geen negatieve invloed op de conditie van de duiven heeft.
Het is zeer belangrijk van het sportseizoen te starten met duiven die 100% in orde zijn, want een slechte start kan gevolgen voor de rest van het jaar hebben.

Het observeren van de oude donsrui is in mijn ogen niet van heel veel belang. De manier waarop de kolonie tijdens de winter wordt verzorgd heeft een grote invloed op de donsrui. Ik weet dat duiven in goede gezondheid redelijk gemakkelijk hun dons ruien. De duiven die in de winter kweekten zullen rapper het oude dons verliezen dan deze die slechts eenmaal broeden. Het gaat hier om factoren die niets met de gezondheid te maken hebben, maar die de donsrui beïnvloeden. Ik heb ook graag een duif die zijn oude dons ruit, maar ik zie ook geregeld duiven die goed presteerden met nog tamelijk veel oude dons. Dit om u te zeggen dat u zich niet op het dons moet blind staren.

Jonge duivenziekten
In de lente contacteren me tal van klanten met betrekking tot problemen bij hun jonge duiven (vermagering, gebrek aan eetlust, dood enz.). Vaak gaat het om problemen met adeno-coli, die gepaard gaan met slechte uitwerpselen, een slechte vertering en braken. In sommige gevallen sterven er ook jongen in het nest. Na bacteriologische analyse bleek dat het probleem terug te voeren was tot een bijzondere streptococcus (streptococcus Gallinarum). Alle streptococcen veroorzaken geen problemen bij de duif, maar wel sommige bijzondere stammen. Eens gediagnosticeerd, worden er behandelingen op basis van antibiotica doorgevoerd, die gepaard gaan met bijproducten om de jongen te ondersteunen en hun immuniteit te stimuleren. In een volgend artikel zal ik dieper ingaan op het probleem van de jonge duiven.

Problemen bij de leg
Sommige duivenliefhebbers klagen over legproblemen (één of geen gelegd ei) bij meerdere duivinnen. Deze problemen kunnen verschillende oorzaken hebben. Vooreerst dient men erop te letten dat de duivinnen niet te vet zijn. Inderdaad, te vette duivinnen leggen minder gemakkelijk.

Een ander frequent probleem is een infectie van de uterus. Bij een infectie ter hoogte van de uterus wordt de bevruchting en de vorming van het ei gestoord en is er zodoende geen ontwikkeling mogelijk ofwel wordt de ontwikkeling gestopt in een vroeg stadium. De aanwezigheid van dergelijk probleem gaat over het algemeen gepaard met een zwelling ter hoogte van de buik van de duif (juist voor de stuit). Deze zwelling is het gevolg van de aanwezigheid van ontstekende vloeistoffen en of etter ter hoogte van de uterus van de duif. Bij infecties van de uterus dient men de duiven individueel te behandelen (weinig besmettelijk) met een adequaat antibioticum en dit gedurende ongeveer tien dagen. Een bijvoeding op basis van vitamine E, calcium en vitamine D is eveneens aangeraden met het doel het organisme weer op dreef te krijgen en zodat de duivin weer opnieuw normaal kan leggen.

Een andere reden van onvruchtbaarheid bij duivinnen is de afwezigheid van eicellen op de eierstok. Deze eicellen gaan eens ze bevrucht zijn de toekomstige eieren vormen en dit na ontwikkeling in de uterus. Het aantal eicellen waarover een duivin beschikt ligt vast bij de geboorte en geen enkele eicel wordt nog nadien gevormd. Dus eens haar voorraad uitgeput is, zal de duivin geen eieren meer leggen. In dit geval dienen hormonale behandelingen tot niets. Samengevat komt dit op het volgende neer. Als u over één of meerdere duivinnen beschikt die niet meer leggen, dient u na te gaan of dit al dan niet ligt aan een infectie van de uterus. Indien dit niet het geval is, dient u de voeding aan te vullen met vitamines E, A, D en calcium. Als u alles geprobeerd heeft en de duivin nog niet legt, kan men ze verwijderen van het kweekhok.

Door: Dr. Vincent Schroeder

Keer terug naar de nieuwsbrief...